อยากโกอินเตอร์ แต่นิสัยไม่ให้

ผมได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่สอนภาษาอังกฤษผู้จัดการ ว่ากันว่าแกอยากจะพูดภาษาอังกฤษได้ ผมดูสภาพแล้ว ก็อ่านเกมได้ว่าชาติหน้าตอนบ่ายๆ แกอาจพูดไม่ได้ด้วยซ้ำ อาจจะมาจากเหตุสองสถาน ประการแรก แกเป็นผู้จัดการที่ยังไม่รู้เลยว่าตำแหน่งผู้จัดการมีไว้ทำไม แกจะทำทุกเรื่อง ตั้งแต่ซื้อของเองไปถึงรายละเอียดต่างๆ เช่นการแต่งกายของลูกจ้าง ไปจนถึงเรื่องส่วนตัวของลูกจ้าง พูดง่ายๆ คือไม่เคยไว้ใจใครแม้กระทั่งรองกรรมการผู้จัดการ แกจะดูรายละเอียดเองทุกเรื่อง ภาษาของนักธุรกิจรุ่นใหม่ก็บอกว่า "บริหารไม่เป็น" นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมแกไม่มีเวลาเลยเพราะบริหารแม้กระทั่งเวลายังไม่เป็นนั่นเอง

ประการที่สองแกไม่คุ้นกับโครงสร้างการบริหารของธุรกิจยุคใหม่ เพราะแกมีพื้นเพเดิมมาจากคนรับซื้อของเก่า ใครจะพูดอย่างไรแกก็ไม่ฟังเพราะแกรั้น ด้วยเหตุผลที่ว่า "ของของกู กูจะทำอย่างไรก็ได้" คนอื่นคือลูกจ้าง

แกจ้างมืออาชีพคนหนึ่งมานั่งเป็นประธานกรรมการบริหาร แกเองพูดคุยกับผมด้วยถ้อยคำที่ดูถูกประธานตลอดว่าทำงานไม่เป็น เวลาเข้าประชุมคณะกรรมการบริหารบริษัทฯ แกโจ้เองตลอด กรรมการนอื่นก็นั่งตาปริบๆ ไม่มีใครกล้าพูด เพราะแกตั้งกรรมการมามั่วๆ ผมเองยังเป็นกรรมการบริหารกะเขาด้วย ยังนึกงงๆ ว่าที่นี่อาจเป็นคณะกรรมการบริหารบริษัทที่ห่วยแตกที่สุดในประเทศไทยก็ว่าได้

หากแกไม่เปลี่ยนทัศนคติในการบริหารและการรับรู้จนนำไปสู่การโกอินเตอร์ อย่าว่าแต่เรียนภาษาอังกฤษเลย เรียนรู้อะไรก็คงยาก