ไม่ใส่ใจเรื่องความปลอดภัยในโรงงาน

ไม่มีนโยบายเรื่องความปลอดภัยและชีวอนามัยในโรงงาน
เรื่องความปลอดภัยชีวอานามัยในโรงงานไม่ต้องพูดถึง กรรมการผู้จัดการพูดหน้าเฉยว่า “โรงงานเรายังไม่จำเป็นต้องทำเพราะยังมีเรื่องอื่นที่ต้องทำมากกว่า” ทั้งๆ ที่มีกฎกระทรวงมีผลบังคับใช้แล้วก็ตาม แกคิดว่าเงินซื้อเจ้าหน้าที่มาตรวจเยี่ยมได้
อย่างไรก็ตาม วันหนี่งแกจ้างพนักงาน จป. มาคนหนึ่ง ชื่อพี่ ส. แกเคยเป็นพนักงานของที่นี่มาก่อน พี่ส. แกเคยอบรมด้านความปลอดภัยและชีวอานามัยมาก่อน แต่สิ่งที่ตลกก็คือแกจ้างด้วยเงินเดือนราคาถูกๆ ตอนนั้นพี่ ส. แกกำลังลำบาก แกต้องทนทำไปทั้งๆ ที่ไม่พอค่าน้ำมันรถด้วยซ้ำ ที่น่าทุเรศก็คือผู้จัดการแกใช้ให้พี่ส. ทำงานทุกเรื่องตั้งแต่ถือสายยางรดน้ำต้นไม้ ไปจนถึงใช้ให้เผาขยะ ผมเห็นแล้วอดสงสารไม่ได้ เลยบอกแกว่า “พี่จะให้ไอ้ถ่อยคนนี้ใช้งานเรื่อยเปื่อยดุจทาสไปอีกนานแค่ไหน” แกเงียบไป อีกสองอาทิตย์ต่อมาพี่ส. แกก็ลาออกไปทำงานที่อื่น ผมถอนหายใจเฮือก ก่อนแกลาออกผมมีโอกาสกินข้าวกับแก และบอกแกไปว่า “หากไอ้งัวนี่ใช้ผมทำงานแบบใช้พี่ละก้อ ได้เห็นดีแน่” ไม่กี่วันหลังจากพี่ส. ลาออก ผมก็ไม่เคยไปทำงานที่นั่นอีกเลย

สภาพโรงงาน

ลักษณะกายภาพของโรงงาน
ลักษณะของโรงงานแห่งนี้เป็นโรงเรือนที่สร้างแบบหยาบๆ ด้วยวัสดุราคาถูก การก่อสร้างไม่มีแบบแปลนอะไร เป็นแบบสถาปนึก คิดอะไรได้ก็ต่อเติมไปเรื่อยเปื่อย เรียกได้ว่าทำแบบมั่วๆ ผมเคยขับรถไปกับผู้จัดการโรงงานซึ่งเป็นวิศวกรอายุหนุ่มสามสิบกว่าๆ เพื่อไปซื้อเหล็กเก่าๆ จากคนขายของเก่ารายหนึ่งเพื่อเอามาทำโรงงานหลังใหม่ ที่น่าตลกก็คือแกซื้อเหล็กสั้นๆ มาเชื่อมต่อกันเพื่อทำคานโรงงาน เรื่องความปลอดภัยไม่ต้องพูดถึง โรงงานแห่งนี้ไม่เน้นเรื่องความปลอดภัยของคนงานในโรงงานอยู่แล้วบริเวณโดยรอบโรงงานมีวัสดุต่างๆ กองไว้มากมาย ฝุ่นคละคลุ้งจากการโม่พลาสติกในรูปแบบต่างๆ ไม่มีใครคิดจะแก้ปัญหา แม้จะถูกชาวบ้านข้างเคียงร้องเรียนบ่อยครั้งก็ตาม